Wat niemand mij had verteld over de ACT 3

posted in: Bikepacking NL, MTB, Outdoor fun | 0

Bikepacking: de ontdekking van een nieuwe wereld

En ineens begreep ik dat de renners ook ’s nachts zouden doorrijden. Dat sommigen niet zouden slapen. Dat het een zware race zou zijn en dat iedere gram teveel zich zou wreken.

Overbodige bagage

Wel ja. Hoe naïef was ik om aan een race als de ACT 3 deel te nemen met 16 kg bagage… Reeds aan de start was duidelijk dat ik waarschijnlijk als enige wasknijpers, tandpasta en twee extra koersbroeken meehad. Die andere renners leken NIETS bij te hebben! Gewoon een matje, een slaapzak, drank…Achteraf bleek dat ze allemaal ook nog warme kledij meehadden en iets tegen de regen. That was it!

Aan km 80 kwam het inzicht. De schellen vielen mij van de ogen. Een gescheurde band en een snelbesluit tot wildkamperen (ik…wildkamperen, stel je voor!). Het zorgvuldig voorbereide bundeltje met nachtkledij heb ik met geen vinger aangeraakt. Gewoon in mijn koerskledij in de slaapzak gekropen.

16 kilo…ik heb het gewogen. Zelfs zonder gescheurde buitenband en gecrashte GPS had ik het niet in 72 uur gehaald.

Ik was uitgerust voor een bikepackingreis van een maand, niet voor de ACT3… Dat weet ik nu.

Achteraf nog lang nagepraat met andere bikepackers (ja, ik reken mezelf nu toch tot een van hen 😉), en als ik hen mag geloven, dan hebben ze allemaal dergelijke beginnersfouten gemaakt…

Onbetrouwbare GPS

Mijn Garmin Explorer blokkeerde om de 5 km. Niet eenmaal, maar verschillende malen na elkaar. Zolang ik in groep reed, was dat ok en kon ik de anderen volgen, maar zodra ik alleen was, heb ik met het resetten (heropstarten + laden van de route) heel veel tijd verloren.

 

Veel te zwaar beladen. Hier met Anne De Smet die de wedstrijd heeft uitgereden. Bedankt Olaf voor de foto.

ACT 3:  zware bikepacking-race in 3 landen

De ACT 3 (acroniem voor across the 3 countries) is een zelfredzaamheidsrace van 500 km en 10000 hoogtemeters. Wil je op het einde je brevet halen, dan moet je het hele traject binnen een tijdspanne van 72 uur afleggen. Tijdens de rit mag je door niemand geholpen worden. Niemand mag bevoorraden, niemand mag je in geval van pech helpen. Je mag wel zelf winkels zoeken en daar voorraden inslaan of op restaurant gaan. Daar waar je van het parcours afwijkt om in een dorpje eten te zoeken, moet je de route weer opnemen.

Qua parcours kan de 120 km die ik heb afgelegd, een vergelijking met de Stoneman Arduenna gemakkelijk doorstaan. De snelste tijd werd gereden door een Amerikaan die de klus in 39 uur heeft geklaard…onwaarschijnlijk snel. 27 renners van in totaal een zestigtal deelnemers zijn aangekomen. Daarvan hebben de meesten het effectief in 72 uur klaargespeeld. Hoewel die tijd eigenlijk bijkomstig is. Het afleggen van dat volledige parcours tout court is heel straf. Zoals gezegd: het is een zwaar mountainbikeparcours met praktisch geen asfalt en heel veel paden waar je geen mens tegenkomt…

25% conditie 75% mentale strijdlust

Als klimster en getrainde langeafstandsrijdster kan ik de ACT 3 ik wel aan. Dacht ik. Zo’n extreme bikepackingtoer is echter veel meer dan enkel conditie. 75% wordt bepaald door de mentale weerbaarheid. Ik was gestrand aan de 80e km en dat was volgens mijn zorgvuldig uitgekiende planning 33 km te vroeg. Wat een mentale mokerslag toen ik besefte dat ik de camping ter hoogte van km 113 niet zou halen. Daar in het pikkedonker heb ik het besluit genomen om mij uit de koers laten schrappen. Ik ben het bos terug uit gestapt, heb een plekje voor de tent gezocht en heb uitgerust. De ontluikende dag gaf raad en moed. Ik had spijt van mijn voorbarige besluit. En nu zat ik niet meer in koers. Anderzijds had mijn gps kuren. Het zou niet eenvoudig zijn geweest om de weg te vinden… Had ik mij in het kielzog van een andere renner kunnen zetten, dan had ik door kunnen gaan.

Naar de essentie van het leven

Ik heb kennisgemaakt met dat gevoel van volledig op jezelf te moeten terugvallen. Plots was de essentie van mijn leven: overleven. Maken dat ik een dak boven mijn hoofd heb. Maken dat de haringen diep genoeg zitten zodat mijn tent niet meegenomen wordt door de rukwinden. Mijn hoofd was vrij van onnodige hersenspinsels. Niet gedacht aan het werk. Ook niet aan het thuisfront. De enige zorgen die ik had, waren: mijn band, eten en slapen. Mooi toch?

Ik heb mijn ACT 3-brevet niet verdiend, maar ik heb in heel korte tijd wel gigantisch veel bijgeleerd en veel fijne mensen leren kennen. Mijn ACT 3 is dus geslaagd. Ik kan terugblikken op enkele mooie anekdotes en als ik volgend jaar meedoe, dan zal dat niet zonder de nodige voorbereiding zijn. Mijn eerstvolgende bikepacking-uitdaging wordt: de Ardennes Arbalete en nadien, als het weer goed is, doe ik de ACT3 over als ITT.

Comments are closed.