Ce que personne ne m’avait dit à propos de l’ACT 3

posted in: Bikepacking, Fun outdoor, VTT | 0

Bikepacking: la découverte d’un nouveau monde

Et tout d’un coup, j’ai compris que les coureurs continueraient à rouler la nuit. Que certains d’entre eux ne dormiraient pas. Que ce serait une course difficile et que chaque gramme de trop se vengerait.

Surchargée

Eh bien, oui. Quelle naïveté de participer à une course comme l’ACT 3 avec des bagages de 16 kg… Dès le départ, il était clair que j’étais probablement la seule à avoir des pinces à linge, du dentifrice et deux cuissards supplémentaires. Les autres coureurs ne semblaient rien avoir avec eux ! Juste un tapis, un sac de couchage, des boissons… Par la suite, j’ai découvert qu’ils avaient tous des vêtements chauds et quelque chose contre la pluie. That was it!

Soudainement, au km 80, je me réalisais que, effectivement, je traînais beaucoup trop de choses inutiles avec moi. En face de la déchirure latérale de mon pneu extérieur je prenais une décision que je n’aurais jamais prise auparavant: camping sauvage ou plutôt camping d’urgence. Le sachet avec les vêtements pour la nuit: je n’y ai pas touché. Tout ça porté pour rien.

16 kilos… Je l’ai pesé. Même sans un pneu déchiré et un GPS défectueux, je n’aurais pas réussi à m’en sortir en 72 heures.

J’étais équipée pour un voyage à vélo d’un mois, pas pour l’ACT3…. Maintenant je le sais.

Après avoir parlé longuement avec les autres bikepackers (oui, je me compte parmi eux maintenant 😉), je me suis rendue compte qu’ ils reconnaissent tous ce genre d’ erreurs de débutant.

GPS inutilisable

Mon Garmin Explorer bloquait tous les 5 km. Pas une fois, mais plusieurs fois de suite. Tant que je roulais en groupe, c’était bon et je pouvais suivre les autres, mais dès que j’étais seule, je perdais beaucoup de temps en faisant un reset (redémarrage + chargement de la route). Certains autres coureurs avaient deux GPS sur leur cintre.

ACT 3:  Course dure de bikepacking sans assistance à travers 3 pays

De ACT 3 (acroniem voor across the 3 countries) is een zelfredzaamheidsrace van 500 km en 10000 hoogtemeters. Wil je op het einde je brevet halen, dan moet je het hele traject binnen een tijdspanne van 72 uur afleggen. Tijdens de rit mag je door niemand geholpen worden. Niemand mag bevoorraden, niemand mag je in geval van pech helpen. Je mag wel zelf winkels zoeken en daar voorraden inslaan of op restaurant gaan. Daar waar je van het parcours afwijkt om in een dorpje eten te zoeken, moet je de route weer opnemen.

Qua parcours kan de 120 km die ik heb afgelegd, een vergelijking met de Stoneman Arduenna gemakkelijk doorstaan. De snelste tijd werd gereden door een Amerikaan die de klus in 39 uur heeft geklaard…onwaarschijnlijk snel. 27 renners van in totaal een zestigtal deelnemers zijn aangekomen. Daarvan hebben de meesten het effectief in 72 uur klaargespeeld. Hoewel die tijd eigenlijk bijkomstig is. Het afleggen van dat volledige parcours tout court is heel straf. Zoals gezegd: het is een zwaar mountainbikeparcours met praktisch geen asfalt en heel veel paden waar je geen mens tegenkomt…

25% condition 75% pugnacité mentale

Als klimster en getrainde langeafstandsrijdster kan ik de ACT 3 ik wel aan. Dacht ik. Zo’n extreme bikepackingtoer is echter veel meer dan enkel conditie. 75% wordt bepaald door de mentale weerbaarheid. Ik was gestrand aan de 80e km en dat was volgens mijn zorgvuldig uitgekiende planning 33 km te vroeg. Wat een mentale mokerslag toen ik besefte dat ik de camping ter hoogte van km 113 niet zou halen. Daar in het pikkedonker heb ik het besluit genomen om mij uit de koers laten schrappen. Ik ben het bos terug uit gestapt, heb een plekje voor de tent gezocht en heb uitgerust. De ontluikende dag gaf raad en moed. Ik had spijt van mijn voorbarige besluit. En nu zat ik niet meer in koers. Anderzijds had mijn gps kuren. Het zou niet eenvoudig zijn geweest om de weg te vinden… Had ik mij in het kielzog van een andere renner kunnen zetten, dan had ik door kunnen gaan.

Vers l’essence de la vie

Heb ik er spijt van deelgenomen te hebben? Neen! Ik heb prachtige natuur gezien en ben door adembenemende, verlaten gebieden gereden. Gedurende 120 km heel weinig mensen gezien en heel weinig dorpjes gepasseerd…Schitterende organisatie. Alles was tot in de puntjes in orde en…een nieuwe wereld is voor mij opengegaan: de wereld van het bikepacking.

Ik heb kennisgemaakt met dat gevoel van volledig op jezelf te moeten terugvallen. Plots was de essentie van mijn leven: overleven. Maken dat ik een dak boven mijn hoofd heb. Maken dat de haringen diep genoeg zitten zodat mijn tent niet meegenomen wordt door de rukwinden. Mijn hoofd was vrij van onnodige hersenspinsels. Niet gedacht aan het werk. Ook niet aan het thuisfront. De enige zorgen die ik had, waren: mijn band, eten en slapen. Mooi toch?

Ik heb mijn ACT 3-brevet niet verdiend, maar ik heb in heel korte tijd wel gigantisch veel bijgeleerd en veel fijne mensen leren kennen. Mijn ACT 3 is dus geslaagd. Ik kan terugblikken op enkele mooie anekdotes en als ik volgend jaar meedoe, dan zal dat niet zonder de nodige voorbereiding zijn. Mijn eerstvolgende bikepacking-uitdaging wordt: de Ardennes Arbalete en nadien, als het weer goed is, doe ik de ACT3 over als ITT.

Comments are closed.